Fotografie Santiago De Flô

Studio Updates —

Studio updates.

I'm in a New York State of Mind

Merry Christmas!

24 december 2018. Ondergetekende ligt ziek in bed. 39 graden koorts, hoofdpijn, keelpijn, kortom: de wereld vergaat (ik ben een man, weet je wel). Op zich geen enkel probleem, ware het niet dat ik amper 12 uur later in Zaventem het vliegtuig op moet richting Newark - New Jersey. Dus alles op alles gezet: pijnstiller genomen, bed in en hopen op een kerstmirakel.

Rrrrring ring. 6 uur ‘s ochtends. De wekker loopt af en ik voel me opvallend beter. De thermometer wijst maar 37,5°C aan, dus fit genoeg om het vliegtuig op te kunnen. Ik pak mijn fototas (first things first), rugzak en reistas en stap de taxi in. Het avontuur kan beginnen.

New York? New York!

Flashback: In augustus vertrekt mijn goede vriendin Celina samen met haar best friend Sacha op wereldreis. (ja, ik ben ook jaloers) Van Australië over Nieuw Zeeland naar Canada (volg haar volledige verslag hier), carnaval in Rio, feesten in Hong Kong maar voor mij het spectaculairste: Nieuwjaar in New York! Daar gingen mijn ogen van blinken. Dus kochten oud-collega Kimberley en ikzelf 2 tickets richting The City That Never Sleeps om ze te vergezellen.

Fast forward: 25 december 2018. Het is ongeveer 13 uur Belgische tijd en het kleine fotograafje uit Sint-Niklaas zit met zijn grote mond in het nog grotere vliegtuig boven de Atlantische Oceaan. De vliegangst heeft zijn job goed uitgevoerd. Mijn hartslag piekt al de hele vlucht boven de 100 slagen per minuut. Maar laat dat de pret niet deren. Na een, boven verwachting, aangename vlucht met United Airlines raken de wielen het vasteland van New Jersey. De wolkenkrabbers lachen al naar ons.

Een tweetal uur en veel douanebeambten later zitten we op de metro richting ons huisje. Dat ons een grote safari door deze betonnen jungle te wachten stond, wisten we nog niet. New York’s metrosysteem is het beste voorbeeld van georganiseerde chaos. Verbindingen naar overal, meerdere stations met dezelfde naam en de vreemdste figuren die meereizen. Eerlijk? I love it.

Omstreeks 18 uur bereiken we eindelijk ons heiligdom voor de komende 9 nachten. Een klein maar gezellig huisje in het centrum van Bushwick - Brooklynn. De koorts had weer de kop opgestoken, dus ging ik me een half uurtje neerleggen op (het overigens geweldige) bed. Dat half uurtje bleek snel 2 uur te zijn, toen plots de bel ging. Celina en Sacha waren er! Ondertussen al 4 maand geleden dat ik ze nog gezien had, dus blij is een understatement. We wachtten enkel nog op Carine, ook een goede vriendin van Celina, die rond 23 uur neerstreek in Newark.

Concrete jungle where dreams are made

26 december, tweede kerstdag, en het feest kan beginnen. Met mijn camera in de aanslag trekken we de subways van New York in en stappen uit in centrum Manhattan. Vol verwachting komen we boven en we zien… huizen. Niet eens zo hoog. Teleurstelling. Verdorie. Te vroeg afgestapt. Maar geen probleem. Amper 10 minuutjes stappen verder passeren we onze eerste bezienswaardigheid. The Flatiron Building. Nog geen half uur later staan we aan te schuiven voor het Empire State Building en ik besef: dit wordt een topweek.

Op vrijdag krijgen we regen. We plannen een bezoek aan het Museum of Natural History in, maar de rij is té lang. We bekennen kleur: Celina en ik hebben valsgespeeld. Voorsteken blijkt een talent te zijn van mevrouw Verhulst, dus ik schuif lustig mee door naar voor.
Voor ik mijn mening geef over het museum: ik ben dolverliefd op New York, maar tussen Kerst en Nieuw moet stalen zenuwen hebben. Het museum liep o-ver-vol met toeristen. Té is té wordt gezegd. Wel, het is waar. In een rustigere periode is het zeker een aanrader. Dino’s, walvissen, oermensen. Het museum heeft het allemaal!

Eens buiten bleek het weer nog niet beter te zijn. Celina, Carine en Sacha willen een bezoek brengen aan het sexmuseum (vraag gerust hoe het was aan hen!). “Niets voor mij”, denk ik. De metro op en richting Washington Street in Brooklyn. Ik wou eigenlijk op een mooiere dag gaan, maar een stemmetje in mijn hoofd roept en tiert om toch vandaag te gaan. Off I go!
”Beste beslissing ooit” is misschien overdreven, maar het komt toch dicht in de buurt. De mist, de regen, de sfeer en het complete gebrek aan toeristen maakten de 2 uurtjes die ik daar kletsnat heb doorgebracht een van de betere van de reis. Aanschouw: Manhattan Bridge on a rainy day!

PrintNY-LoRes-3.jpg

De ochtend daarop wou de fotograaf in mij vroeg uit de veren. Zonsopgang in Sinatra’s favoriete stad moét indrukwekkend zijn. Spoiler: it is! Als je ooit naar daar vliegt, ga bij het krieken van de dag naar DUMBO, Brooklyn. Ooooh’s en aaaah’s gegarandeerd. De lichten in de gebouwen, de zon die met een oranje gloed van achter de bruggen komt, het water dat stil tegen de muren beukt, de locale oudjes die gezellig een wandeling doen door het parkje. Hier wil ik mijn oude dag misschien wel doorbrengen.

Met tientallen kilomters in de benen nadert oudejaarsavond. Kimberley had een gezellig sushi restaurantje uitgezocht en met onze mooiste kleren (die in de reistas paste) schoven we aan tafel. Oesters, sushi en allerhande Japanse en Oosterse gerechten passeren de revue. Buikje vol? Tijd voor vuurwerk! Rond 23 uur lokale tijd schuiven we aan bij de beperkte massa die al op post stond bij Brooklyn Bridge. Onze host van de woning had me gegarandeerd dat het vuurwerk op de brug elk jaar voor spectaculaire taferelen zorgde.
Nu, het is en blijft winter en de weerman houdt jammer genoeg geen rekening met feestdagen, dus viel de regen die dag met bakken uit de lucht. Gevolg: geen vuurwerk op de brug. Aan het vrijheidsbeeld daarentegen schoten de vuurpijlen wel vrolijk de lucht in. Het was ver van ons, koud en nat, maar naar nieuwjaarsvuurwerk kijken in een van de meest iconische steden ter wereld blijft een unicum dat je moét gedaan hebben.

Samengevat: New York is een wereldstad. Met een inwonersaantal van 8,5 miljoen mensen en een toeristenbezetting van 60 miljoen (!) bezoekers per jaar is NYC een waardige bestemming. De Amerikanen zijn chauvinistisch en kennen niets van koken (#sorrynotsorry), maar zijn zonder twijfel de meest vriendelijke mensen die me ooit hebben ontvangen in hun land. Ga ik terug? Zeker, maar het zal nog niet voor onmiddelijk zijn. Eerst andere oorden bezoeken! Hieronder mijn impressie van deze topstad. Enjoy!